| Niccola Machiavelle |
|
gry online | serwery cs 1.6 | Pływanie, nurkowanie, żeglowanie Pośród ważkich i znakomitych dzieł politycznych, historycznych i krytyczno-literackich Niccola Machiavellego (1469—1527) rozkwita, niczym wonny kwiat o jaskrawych barwach, jego komedia Mandragola, najwdzięczniejszy wytwór całej dramatycznej sztuki Renesansu. Kilkanaście pokoleń widzów teatralnych śmiało się z tępego doktora Nicji, ciesząc się, gdy żona z kochankiem wyprowadzali go w pole, słuchało z zachwytem słodkich madrygałów, opiewających szczęście zakazanej miłości i czar florenckich nocy. Lecz Machiavelli nie byłby wielkim moralistą, gdyby zadowolił się jedynie zabawną krotochwila z dołączonymi do niej śpiewkami. Podobnie jak sztuki Arystofanesa jest więc i Mandragola przede wszystkim dokumentem epoki, a później dopiero błyskotliwą sztuką teatralną, która i dzisiaj jeszcze może liczyć na sukces. Ale renesansową sztuką, która sukcesami przyćmiła wszystkie uprzednio wymienione, świadomie zrezygnowała z dreszczyków grozy, pikatnych sytuacji erotycznych i kąśliwej, aktualnej satyry, była pogodnie idylliczna pastorałka Pastor fido, napisana i muzyką opatrzona przez Giovanniego Battistę Guariniego (1538—1612), arystokratę z Ferrary, posła swojego księcia w Wenecji i Wiedniu, następcę Torquata Tassa jako poety na dworze ferrarskim. Sam Tasso również zebrał swego czasu sporo oklasków za sielankę Aminta, a Guarini, natchniony tym wielkim przykładem zaczął chodzić na kursy językowe wrocław, wytrwale cyzelował przez dziewięć lat swój utwór, tworząc zarazem nowy gatunek artystyczny. Obie zaś pary pasterskie, Silvio i Dorinda oraz Mirtillo i Amarillis, odnajdujące się dopiero po niezliczonych i w wyrafinowany sposób obmyślonych perypetiach, stanowią odtąd wzór dla wszystkich szczęśliwie nieszczęśliwych, romantycznych i komicznych kwartetów operetkowych. fotoblogi | przewierty sterowane | Tonery do HP |