| humor Plauta |
|
wczasy | | Charakterystyczny humor Plauta, jego dowcip słowny i komizm sytuacyjny wspierane były skutecznie wstawkami piosenkowymi i baletami. Śpiewane lub mówione przy akompaniamencie muzyki partie miały podkreślać pewne istotne ze względów dramaturgicznych miejsca, podobnie jak tańce miały je uwydatniać intensywniejszą wymową gestów. I choć nie pozostało śladu zarówno po rzymskiej, jak i po greckiej muzyce teatralnej, relacje współczesnych potwierdzają jej ważność i efektywność. Wszystkie momenty muzyczne zyskiwały na sile również dzięki powiększeniu orkiestry, obejmującej obecnie prócz fletów i kitar także trąbki, tamburyny, kotły i talerze. Plaut, zaczynając pisać, nie zastał wokół siebie nic, co uzasadniałoby jego zapał: przedstawienia teatralne odbywały się na targowiskach miejskich lub w drewnianych budach, aktorzy i śpiewacy ledwo zaczynali pojmować elementarne zasady swego rzemiosła, a widzowie niewiele się różnili od podochoconej, żądnej rozrywki gromady w szynku. Geniusz Plauta ukształtował aktorów według własnej woli, dał publiczności to, czego chciała, a mimo to dość był silny by chodzić na kursy językowe we wrocławiu, by stworzyć wartości wieczne. Gdy Plaut zmarł, mając lat siedemdziesiąt, Rzymianie mieli już ukształtowaną i pod każdym względem pełnowartościową komedię sceniczną. biuro rachunkowe bydgoszcz | Odżywki | włodarzewska sa |